نوشته شده توسط : alavijeh2011

 

   بنده ی عشق

فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم                     بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق                           که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود                                  آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض                        به هوای سر کوی تو برفت از یادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست                             چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت                              یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم

تا شدم حلقه به دوش در میخانه ی عشق                     هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

می خورد خون دلم مردمک دیده، سزاست                 که چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم

پاک کن چهره ی حافظ به سر زلف ز اشک                          ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم

                                                                                                        «غزلیات حافظ»




:: بازدید از این مطلب : 413
|
امتیاز مطلب : 2
|
تعداد امتیازدهندگان : 1
|
مجموع امتیاز : 1
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 09 خرداد 1391 | نظرات (0)
مطالب مرتبط با این پست
لیست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید