می بینی جان ِ دلـم ؟ تـو که نبـاشی یک شب ، هزار شب می شـود و دلتنگی حجمـی پیـدا می کنـد به وسعت ِ یک آغوش ِ خالی ... من بـارـها نوشتـه بـودم آخر ِ قصـه ی ِ ما را هیچ خـدایی خوب ، نخواهد نوشت و تــو ! فقط شـدی مخاطب ِ خاص ! بی آنکـه به روی ِ خودت بیــاوری ، حتی . حالا من می خنـدم بـه همـه ی ِ بغض هایی که بی دلیل یا با دلیلش فرقی نـدارد گلـویم را ... آخ گلــویم را می فشــارد