نوشته شده توسط : alavijeh2011

*-b فضیلت نماز اول وقت و فوائد آن

فضائل و فوائد نماز اول وقت و ثمرات آن در دنیا و آخرت ، بیش از آن است که قابل احصاء و شمارش باشد ، لیکن برای اهتمام بیشتر مومنین به این فضیلت بزرگ ، به نمونه هایی از آن اشاره میشود.


1-نماز اول وقت ، سبب ازدیاد رزق و روزی و مایه ی برکت خانه است.

2-نماز اول وقت ، متصل خواهد بود به نماز امام عصر ولی الله الاعظم (عج)

3-نماز اول وقت ، در پنج وقتِ شبانه روز ، تمرینی است برای پاسخ گویی سریع به ندای پر صلابت منجی عالم یوسف زهرا امام زمان (ع) در روز ظهور ، وقتی تکیه بر کعبه زند و با صدای رسایی که همه عالم بشنوند فریاد برآورده <<اَنَا بَقیَّةُ الله>>

4-نماز اول وقت ، نشانه ی شیعه ی علی (ع) و ایمان واقعی است.(1)

5- کسی که نمازش را اوّل وقت بخواند ، جزءِ غافلین شمرده نخواهد شد . (2)

6- شیطانِ لعین ، پیوسته از بنی آدم خائف و گریزان است ، تا وقتی که نماز های پنج گانه را در اوقات خودش به جا آورد ، اما وقتی آن ها را به تأخیر اندازد ، شیطان بر او جرأت پیدا کرده و او را به گناهان بزرگ وا می دارد. (3)

7- نماز اوّل وقت و مواظبت بر طلوع و غروب خورشید ، سبب راحتی هنگام مرگ ، و بر طرف شدن غم و اندوه ، و نجات از دوزخ میشود و امیرالمؤمنین چنین پاداشی را برای او ضمانت فرموده است . (4)

8- نماز اوّل وقت ، سبب تلقین شهادتین است هنگام مردن ، توسط خود حضرت عزرائیل (س) . (5)

9- کسی که بدون عذر نمازش را تأخیر اندازد ، مورد خطاب خدا در قران است که می فرماید : (وای بر نماز گزاران آنانی که از نمازشان غفلت می کنند .) (6)

10- هنگامی که وقت نماز فرا می رسد ، فرشته ای بین مردم فریاد می زند : ای مردم بپا خیزید ! و آتشی که افروخته اید با نمازتان خاموش کنید . (7)

11- بنا به فرموده اشرف کا ئنات عالم که جز از سر چشمه وحی سخنی نفرموده است ، نماز اوّل وقت ، محبوبترین کارها نزد خداست سپس نیکی به پدر و مادر و سپس جهاد . (8)

12 - نماز اوّل وقت ، رضوان خداست و وسط دقت عفو خدا و آخر وقت غفران خداست . (9)

13 - به شفاعت حضرت خاتم (ص) نخواهد رسید ، کس که : نماز واجب خود را از وقت خودش به تأخیر اندازد . (10)

14 - کسی که مواظبت کند از نماز اول وقت ، روز قیامت سندی در دست خواهد داشت که با آن داخل بهشت خواهد شد . (11)

15 - حضرت موسی (ع) به خداوند عرض کردند : پاداش کسی که نمازش را اول وقت به جا آورد چیست ؟ فرمود: خواسته هایش را برآورده و بهشتم را برای او مباح می گردانم .(12)


(1)-الحیاة ، ج2 ص369.
(2)-وسایل،ج3ص82
(3)-بحار، ج83ص11
(4)-بحار، ج83ص9
(5)-منازل الاخرة ، ص13
(6)-وسایل شیعه، ج3ص91
(7)-بحار ، ج82ص209
(8)-خصال صدوق ، ص166
(9)-بحار ، ج82ص305
(10)-وسایل ، ج3ص81
(11)-وسایل ، ج3 ص78
(12)-بحار ، ج82ص204

چرا بايد نماز را در اول وقت خواند؟

توضيح اين كه: بعضى از دانشمندان براى اثبات فضيلت نماز در اول وقت گفته‏ اند كه در اين وقت «امام زمان ارواحنا فداه» نماز مى‏خواند و كسانى كه در اين موقع نماز بخوانند، به بركت نماز امام(ع) مقبول درگاه خداوند خواهد شد. از طرفى مى‏دانيم كه اوقات و افقها با هم بسيار فرق دارد و چه بسا كه در يك كشور چندين افق وجود دارد تا چه رسد به تمام كشورهاى روى زمين، در اين صورت نماز افراد همان نقطه‏ اى كه امام (ع) در آن نماز میخواند با نماز امام تطبيق می‏كند نه همه افراد، اين موضوع را چگونه مى ‏توان حل كرد؟

پاسخ: كسانى كه به اين استدلال براى اثبات فضيلت نماز اول وقت دست زده‏اند، منظورشان اين بوده كه نمازهايى كه در اول وقت خوانده مى‏ شود وجه مشتركى با نماز «امام»(ع) دارند؛ زيرا نماز آن حضرت نيز در اول وقت خوانده مى ‏شود و به بركت همين وجه مشترك، نمازهاى ديگران نيز در درگاه خدا فضيلت پيدا مى ‏كند و البته اختلاف افقها تاثيرى در اين موضوع ندارد؛ و به عبارت ديگر، منظور انجام نمازها در يك زمان واحد نيست، بلكه منظور اتحاد در يك «عنوان واحد» يعنى «اداى نماز در اول وقت» است - منتها هر كسى بر حسب افق خودش. [1]


[1]. پاسخ به پرسشهاى مذهبى - نويسندگان: آيات عظام ناصر مكارم شيرازى و جعفر سبحانى

چرا جمع ميان دو نماز جايز است؟

دليل و گواه ما بر جواز جمع ميان دو نماز احاديثى است كه از پيشواى ششم حضرت صادق (ع) نقل شده است و مرحوم شيخ حر عاملى اين احاديث را در كتاب خود [1] گردآورده است.

ولى بايد توجه داشت كه تنها محدثان شيعه نيستند كه اين احاديث را نقل نموده ‏اند، بلكه محدثان اهل تسنن نيز روايات مربوط به جواز جمع ميان نمازها را - حتى در مواقعى كه عذرى در پيش نيست - از پيغمبر گرامى اسلام(ص) نقل كرده‏ اند و در حدود ده روايت در كتابهاى معتبر خود از ابن عباس و معاذ بن جبل و عبداللَّه بن مسعود و عبداللَّه بن عمر ذكر نموده ‏اند كه نقل تمام جزئيات آنها از حوصله اين كتاب بيرون است و فقط به ذكر برخى از آنها اكتفا مى ‏كنيم:

1- محدث معروف جهان تسنن، احمد بن حنبل، در كتاب معروف خود از ابن عباس نقل مى ‏كند: «صلى رسول اللَّه(ص) الظهر و العصر جميعا، و المغرب و العشاء جميعا من غير خوف و لاسفر؛ رسول خدا(ص)نمازهاى ظهر و عصر، و مغرب و عشا را با هم در يكجا، بدون داشتن عذرى مانند ترس از دشمن و مسافرت به جا آورد.» [2]

2- باز همان محدث از طريق جابر بن زيد از ابن عباس نقل ميكند: «من با پيامبر اكرم (ص) هشت ركعت نماز ظهر و عصر وهفت ركعت نماز مغرب و عشا را يكجا به جا آورده‏ام» و اين حديث از ابن عباس به عبارتهاى گوناگونى نقل شده است.

3- و نيز در كتاب خود از عبداللَّه شقيق نقل مى ‏كند: «روزى ابن عباس براى مردم خطابه‏اى ايراد مى ‏كرد و سخنرانى او به اندازه‏اى طول كشيد كه ستارگان در آسمان پيدا شدند، مردى از «بنى تميم» برخاست و به عنوان اعتراض گفت: الصلوة الصلوة؛ اكنون وقت نماز مغرب است و ادامه سخن سبب مى ‏شود كه وقت آن سپرى گردد. ابن عباس به وى گفت: من به سنت و روش پيامبر (ص) از شما آشناترم، مى‏ ديدم كه پيامبر خدا نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را با هم مى‏ خواند. راوى مى ‏گويد من در اين مطلب به شك و ترديد افتادم، جريان را به ابوهريره گفتم. او گفتار ابن عباس را تصديق كرد.» [3]

4- محدث معروف مسلم بن الحجاج القشيرى متوفاى سال 261 هجرى قمرى، يك باب در صحيح خود به عنوان «جمع نماز در حضر» منعقد نموده و چهار روايت در اين زمينه كه سه روايت از آن به «ابن عباس» و يكى به «معاذ بن جبل» منتهى مى‏ گردد نقل نموده است؛ [4] و مضمون اين چهار حديث با آنچه نقل كرديم يكى است و در اين روايات به نكته تازه ‏اى اشاره شده است و آن اين كه: وقتى راوى از علت اين جمع مى ‏پرسد، وى در پاسخ مى ‏گويد: «اراد ان لايحرج امته؛ خواست امت خود را به زحمت و مشقت نيفكند.»

اين تعليل در روايات شيعه نيز وارد شده است و در رواياتى كه از امام صادق(ع) در اين باب نقل شده، اين نكته نيز موجود است. [5]

5- راويان اين مساله (جمع ميان دو نماز) منحصر به ابن عباس و «معاذ» نيستند، «طبرانى» از «عبداللَّه بن مسعود» نقل مى ‏كند كه پيامبر خدا ميان نمازهاى ظهر وعصر و مغرب و عشا را براى اين كه امت وى به زحمت نيفتند جمع نمود. [6]

عين اين مطلب از عبداللَّه بن عمر نيز نقل شده است؛ وى مى‏ گويد: «پيامبر در حالى كه مسافر نبود، ميان دو نماز جمع نمود تا امت وى در مشقت نباشند.» [7]

اينها قسمتى از احاديثى است كه محدثان اهل تسنن در كتابهاى حديث و تفسير خود نقل كرده‏اند و همگى حاكى از اين است كه جدا خواندن نمازها امرى مستحبى است و اگر روزى ديديم كه مراعات اين مستحب به اصل اداى فريضه لطمه مى‏زند، به دستور خود پيامبر مى ‏توانيم ترك كنيم - يعنى هر دو را با هم به جا آوريم.

امروز در بسيارى از مناطق، وضع زندگى طورى تنظيم شده كه مراعات اين استحباب، موجب مشقت شده است و چه بسا سبب مى‏ شود كه گروهى از انجام اصل نماز سرباز زنند. در اين موقع با الهام گرفتن از راهنمايى خود پيامبر، مى‏توان براى مراعات «اهم» مساله تفريق را ترك نموده و هم اكنون بسيارى از فقهاى اهل تسنن همين نظر را دارند، ولى به ملاحظاتى از اظهار نظر خوددارى مى ‏كنند. [8] - [9]


[1]. وسائل الشيعه، كتاب صلوة، بابهاى مربوط به وقت نماز (باب 32 و 33).

[2]. مسند احمد بن حنبل، جلد 1، صفحه 221.

[3]. مسند احمد بن حنبل، جلد 1، صفحه 251 و قريب به اين مضمون را زرقانى شارح كتاب «موطا مالك» در شرح خود جلد 1، صفحه 263، آورده است.

[4]. صحيح مسلم، جلد 2، صفحه 151.

[5]. وسائل الشيعه، كتاب صلوة، ابواب وقت، باب 32، حديثهاى 2 و 3 و 4 و 7.

[6]. شرح موطا زرقانى، صفحه 263.

[7]. كنز العمال، صفحه 242.

[8]. رسالة الاسلام، سال هفتم، شماره 20، صفحه 156.

[9]. پاسخ به پرسشهاى مذهبى - نويسندگان: آيات عظام ناصر مكارم شيرازى و جعفر سبحانى





:: بازدید از این مطلب : 490
|
امتیاز مطلب : 185
|
تعداد امتیازدهندگان : 39
|
مجموع امتیاز : 39
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 16 خرداد 1391 | نظرات (0)
مطالب مرتبط با این پست
لیست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید